Kloukas

Zonder twijfel, Griekse burgers delen een groot deel van de schuld voor de crisis die ze bedreigt: zij zijn allen samengespannen met de politieke partijen en vakbonden met als resultaat zichzelf te vangen in een nep wereld waarin ze geloofden dat er geen wetten gelden, ongeacht of ze ethisch, economisch, logisch, EU-regels enz. zijn.

Maar de straf die komt is dubbel onrechtvaardig: Aan de ene kant deelt de meerderheid van de Grieken niet in de voordelen die hun hersenloze tolerantie toegekend heeft aan diverse groepen, aan de andere, hun norse EU-partners zijn zeer kritisch tegen ze en kunnen niet begrijpen dat de Grieken de voornaamste slachtoffers zijn van de treurige toestand van hun economie en de samenleving, in plaats van de daders van een aantal monumentale oplichterijen.

In de verklaringen van hun politici, maar vooral door hun eigen commentaar op websites van kranten, hebben de Europese burgers duidelijk de slechtst mogelijke opinie over Grieken. De Duitsers, die hard werken als een mier, willen niet opdraaien voor de Griekse sprinkhaan. Het imago van Griekenland is getroffen door een vreselijke klap en het is onduidelijk wanneer en hoe dit zal worden hersteld.

Wat zien vreemdelingen wanneer ze naar Griekenland kijken? Een begrotingstekort gelijk aan 12,7% van het bruto binnenlands product (BBP) en een openbare schuld van 112%. Maar het zijn niet alleen de nummers die ze gek maken – er zijn ook de demonstraties die eisen de continuïteit van ongelooflijk vervroegde pensioen en verschillende “bonussen”, die maandelijkse lonen doen stijgen. Wat buitenlanders niet zien is dat terwijl 40%-50% van elk salaris naar belastingen en sociale bijdragen gaat, de voordelen schamel zijn in relatie tot wat ze kosten elke burger; de tekortkomingen van het openbaar onderwijs dwingen ouders een fortuin uit te geven aan privélessen voor hun kinderen; iemand die medische behandeling nodig heeft is verplicht om meer te betalen om op een humane wijze behandeld te worden; chauffeurs betalen exorbitant hoge tol voor verschrikkelijke wegen die ze al hebben betaald met hun belastingen, zij leven tussen stortplaatsen, vervuiling en algemene desorganisatie; zij zijn bang, door de steeds nadrukkelijker aanwezige georganiseerde misdaad.

Zij accepteren het bestaan van bevoorrechte minderheden (een vergelijking van een aantal gezondheid-en pensioenfondsen met de Sociale Zekerheid Fonds, die de meeste Grieken dekt, toont de apartheid in al zijn glorie), iedereen werkt om een publieke sector te onderhouden die, samen met de pensioenen, 50 procent van de economie opslokt en die niets doet, elke poging tot ontwikkeling smoort, terwijl werknemers in de particuliere sector zijn gegijzeld tot onzekerheid en willekeur door de werkgevers en de overheid.

Kortom, in veel kritische gebieden, de Grieken betalen meer dan de andere Europeanen en krijgen minder voor terug. En toch, in hun privé-leven, zijn de Grieken veel meer “mier-achtige” dan hun critici: de schuld van de Griekse huishoudens bedraagt 48,6% van het BBP, terwijl in de Verenigde Staten dit 96% is. De gezamenlijke schuld van de Griekse huishoudens en particuliere bedrijven is 87% van het BBP, terwijl in Groot-Brittannië dit 228% is en het EU-gemiddelde 157% is.

Met andere woorden, met minder besteedbaar inkomen, zijn Grieken gedwongen te betalen voor dingen die burgers in andere landen als vanzelfsprekend beschouwen en ze zijn nog minder in de schulden.

Lage productiviteit en het gebrek aan concurrentie is vooral te danken aan de vijandige staatsapparaat, het gebrek aan coördinatie bij alles in het werk en op elk niveau, het egoïsme van elke groep die werkt voor zijn eigen belangen tegen die van het algemeen welzijn en de algemene onverschilligheid en omkoopbaarheid van een politiek systeem dat is gebaseerd op willekeur en egoïstisch omkoping van belangengroepen.

Als buitenlanders wisten waar de Griekse burger tegen op moet vechten, zouden ze Grieken anders zien – misschien met een combinatie van ontzag en medelijden. Maar als de Grieken zelf meer om hun eigen toekomst gaven, zouden de zaken niet gekomen zijn om dit punt – dat hun eigen land ze bedriegt en op hetzelfde moment de hele wereld de Grieken als bedriegers ziet.

(vertaling van een artikel in de krant Kathimerini op dinsdag 16 februari, geschreven door Nikos Konstandaras, excuus voor de zinnen die een beetje krom zijn vertaald)